เป็นทหารต้องชำนาญในการรบ ต้องเจนจบการสู้รบภาคสนาม
ครูฝึกฝน ทุกคนต้องทำตาม ภาคสนามจะจบได้มิใช่เบา
กรรมกรต้องศึกษาหาความรู้ การต่อสู้ กับศัตรูต้องรู้เขา
และต้องรู้ ในหมู่ของพวกเรา รู้ให้เท่าทันการ อ่านตำรา
มีวางขาย หาซื้อได้ไม่แพงนัก เวลาพักก็อ่านได้หลายเนื้อหา
จะดีกว่า ตั้งวงก้งสุรา มีปัญหากับนายจ้าง เขาอ้างอิง
การศึกษาถึงปัญหา ข้อเท็จจริง อย่าทอดทิ้ง อุดมการณ์แรงงานไป
สัมมนาต้องต่อเนื่อง อย่างเนื่องนิจ สิ่งไหนผิดต้องพินิจ คิดแก้ไข
ต้องช่วยกันแก้ปัญหา อย่างจริงใจ ใช่ทำไปเพียงน้อย คิดเลิกรา
เป็นผู้นำต้องทำใจ ให้เริงร่า เมื่อถูกด่า ถูกกร้าวร้าว ถูกกล่าวหา
อย่าโกรธเคือง ถือเป็นเรื่องธรรมดา ใช้ปัญญาแก้ไขให้ทันการณ์
เป็นผู้นำสัมมนา ให้มากหน่อย ใช่ไปบ่อย ไม่เข้าฟัง สั่งอาหาร
พร้อมทั้งเหล้า และโซดามารับทาน มีอาการมึนเมาแล้วเข้าไป
สัมมนาเมาสุรา มานั่งหลับ นั่งคอพับ น่าอับอายน้ำลายไหล
ข้าฯผู้เขียนไม่เลียนล้อต่อว่าใคร ที่เขียนไปเพราะเห็นมากับตาเอง
การศึกษา มิใช่ว่าตัวข้าฯเก่ง ใช่อวดเบ่ง อวดรู้ เป็นครูสอน
แต่งกวี เสียดสี เป็นบทกลอน มิได้สอนผู้ใดให้ทำตาม
การต่อสู้ย่อมรู้อยู่แก่ใจ ควรพินิจ คิดให้ดีอย่าผลีผลาม
อาจพ่ายแพ้เขาได้ทุกโมงยาม หากทำตาม กวีนี้จะดีเอย...
แด่คนชื่อทักษิญ ที่กินชาติ
ความสกปรก รกปากออกจากจิต
ไร้ความคิดติดตกตมอารมณ์ร่าน
เป็นนิสัยแสร้งสับสนของคนพาล
เที่ยวระรานพล่านด้วยปากสำรากมา
หากมีใจใฝ่ดีมีความคิด
จะลดทอนรอนพิษแห่งริษยา
แต่หากติดชิดเชื้อเหยื่อโกรธา
แรงอัตตาตราติดด้วยจิตเลว
เป็นทิศทางวางจิตผิดประหลาด
เป็นทางขลาดพลาดระบมเพราะล้มเหลว
มีความร้อนลวกไหม้ด้วยไฟเปลว
พุ่งลงเหวแห่งจิตตะอเวจี
เหตุไฉนฝ่ายทักษิณผู้ดิ้นเดือด
ต้องการเชือดให้เลือดอาบด้วยดาบผี
จึงเห็นมีแต่เลือดเน่าของเผ่าตน
คิดแก้ปัญหาเก่งเพียงลมปาก
คนหมู่มากจึงอดอยากและขัดสน
ก็เพราะมัวแต่เล่นกล พวกคนถ่อย
พวกกูขอประกาศสู้ให้รู้ไว้
พวกจัญไรต้องสูญสิ้นแผ่นดินไทย
พวกจัญไรต้องสูญสิ้นแผ่นดินไทย
ขอเพียงใจเราเชื่อมัน วันคว้าชัย
มันจะเป็นอย่างนี้กี่ยุคสมัย เมื่อชีวิตกรรมกรไทยยังไหวว้าง
อีกกี่ครั้งกี่หนบนเส้นทาง ได้มองเห็นแสงสว่างกลางใจตน
นานนักเนิ่นนานการต่อสู้ การดำรงคงอยู่ยังมัวหม่น
ผ่านกรำ กายาอย่างอดทน เฝ้าฝึกฝนทนหลายขายแรงงาน
ยังหยัดยืนฝืนสู้อยู่อย่างอย่างนี้ บางวิถีอยากกู่ร้องก้องขับขาน
ให้โลกได้รับรู้ในตำนาน ว่านายทุนรัฐบาลผลาญพร่าเรา !!
นายทุนยังฉ้อฉลบนความทุกข์ รัฐนั้นคอยปลอบปลุกให้โง่เขลา
ยังหลอกลวงคนงานว่าจะบรรเทา จะปัดเป่าให้ชีวิตที่เป็นธรรม
แท้จริงกลับกลายตระบัดสัตย์ เปลี่ยนเป็นการบีบรัดให้ตอกย้ำ
ใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายเฝ้ากระทำ ใช้อำนาจมืดดำครอบงำคน
ค่าแรงขั้นต่ำ สองร้อยบาท ยังมิอาจเติมเต็มได้สักหน
กลับจ้องห่วงหาประโยชน์ตน กรรมกรหวังหลุดพ้น จำเจ็บจำ
เหมือนมองเห็นคนงานนั้นเป็นทาส คอยข่มขู่ปรามาสให้ชอกช้ำ
“ อย่าฝืนเลยการเรียกร้อง อย่าฝืนทำ ” เป็นคำเตือนตอกย้ำ ให้จำนน
ถึงเวลาหรือยังพี่น้องข้า ... มวลประชาแรงงานทุกแห่งหน
มาทวงถามสิทธิความเป็นคน มาจับมือพร้อมผจญ บนทางไท
ต้องเรียกร้องต่อสู้ให้กู่ก้อง ให้โลกรู้เราทั้งผองไม่หวั่นไหว
จักยืนหยัดแม้เหนื่อยหนักสักเท่าใด ขอเพียงใจเราเชื่อมั่นวันแห่งชัย
จักยืนหยัดแม้เหนื่อยหนักสักเพียงใด ขอเพียงใจเราเชื่อมั่น วันคว้าชัย .
ภู เชียงดาว .