ตั้งอยู่เลขที่ 20 /21 ม.3 ต.คลองหนึ่ง อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี โทร.02-9020790 แฟกซ์ 02-9020791มีนายไพบูลย์ จันทรานาคราช สัญชาติไทยเป็นเจ้าของบริษัทและฝ่ายบุคคลนางสาวนัยนา นิลน้อย เป็นผู้ผลิตเสื้อผ้าสำเร็จรูปยี่ห้อ ดี แคท ลอน ( Decathlon ) บริษัทก่อตั้ง เมื่อ12 พฤศจิกายน 2546 มีพนักงานจำนวน 500 คน ได้เลิกจ้างคนงาน 4 คนคือ นางสาวบรรจง อภัยพันธ์ นางสาวยุพิน เจียมเอ้ย นางสาวสาวิตรี วงศรีชู และนางสาวสมพิศ รอดแจ่ม โดยจ่ายค่าชดเชยและค่าไม่บอกกล่าวล่วงหน้า อ้างว่าต้องการลดต้นทุนการผลิต

ผู้ที่ถูกเลิกจ้างสองคนคือ นางสาวสาวิตรี วงศรีชู และนางสาวสมพิศ รอดแจ่ม รับเงินค่าชดเชยไปในขณะที่อีกสองคนนั้นปฏเสธจะรับเงินค่าชดเชยและจะเรียกร้องให้บริษัทรับกลับเข้าทำงานเนื่องจากเป็นการเลิกจ้างเพราะเหตุมาจากการที่ทั้งสองคนเป็นแกนนำยื่นข้อเรียกร้องและก่อตั้งสหภาพแรงงาน

นางสาวยุพิน เจียมเอ้ย ได้ชี้แจงรายละเอียดถึงสาเหตุของการถูกเลิกจ้างโดยกล่าวว่า พวกของตน เป็นผู้ที่พยายามจะใช้สิทธิตามกฎหมายแรงงานในการยื่นข้อเรียกร้องต่อบริษัทเพื่อให้มีการปรับปรุงสภาพการจ้างให้ดีขึ้น ด้วยการรวบรวมรายชือชื่อจำนวน 247 คนเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม 2548 แต่การยื่นข้อเรียกร้องไม่ประสพผลสำเร็จ เนื่องจากในวันที่ 3 สิงหาคม 2548 คนงานได้ถอนชื่อการสนับสนุนข้อเรียกร้องจนมีจำนวนเหลืออยู่เพียง 20 คน ที่ไม่ยอมถอนรายชื่อการสนับสนุนข้อเรียกร้อง ทำให้ข้อเรียกร้องดังกล่าวตกไป (ตามกฎหมายแรงงานการยื่นข้อเรียกร้องและการเจรต่อรองจะเกิดขึ้นพนักงานต้องรวบรวมรายชื่อและรายชมือชื่อให้ได้ไม่ต่ำกว่าร้อยละ 15 ของจำนวนพนักงานทั้งหมด ) พนักงานจำนวนดังกล่าวนี้จึงได้ดำเนินการจัดตั้งสหภาพแรงงานขึ้นมาและได้ยื่นขอจดทะเบียนสหภาพแรงงานต่อพนักงานนายทะเบียน กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2548

แต่เมื่อวันที่ 2 กันยายน 2548 ทางบริษัทโดยนางคนึง จิตชื่นและนางสาวนัยนา นิลน้อยได้เลิกจ้างแกนนำผู้ริเริ่มการยื่นข้อเรียกร้องและเป็นผู้ก่อตั้งสหภาพแรงงาน คือนางสาวบรรจง อภัยพันธ์ นางสาวยุพิน เจียมเอ้ย นางสาวสาวิตรี วงศรีชู และนางสาวสมพิศ รอดแจ่ม โดยอ้างเหตุว่าเลิกจ้างเพื่อลดต้นทุนในการผลิต พร้อมทั้งจ่ายเงินค่าชดเชยและค่าชดเชยแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าให้

นางสาวบรรจง อภัยพันธ์ ได้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า ก่อนหน้าการยื่นข้อเรียกร้องนั้น คนงานได้รับแรงกดดันเป็นอย่างมาก เนื่องจาก มีพนักงานจำนวนหนึ่งถูกบริษัทหักเงินประกันสังคม จากเงินเดือน แต่ปรากฎว่า พนักงานไม่สามารถไปใช้สิทธิรักษาพยาบาลตามกฎหมายประกันสังคมได้ เนื่องจากทางบริษัทหักเงินพนักงานไปแต่กลับไม่ส่งให้กองทุนประกันสังคม ดังเช่น สายแวว เผ่าหลาบ เป็นคนงานหญิงที่ตั้งครรภ์ไปใช้สิทธิรักษาพยาบาลที่โรงพยาบาล จึงรับทราบว่าถูกหักประกันสังคมไปแล้วแต่ทางบริษัทไม่ได้จัดส่งต่อกองทุนประกันสังคม

นอกจากนี้ในระหว่าง เดือนพฤศจิกายน 2546- มกราคม 2547 บริษัทไม่ปฏิบัติตามกฎหมายแรงงานเกี่ยวกับการจ่ายค่าจ้างขั้นต่ำ โดยคนงานได้รับค่าจ้างขั้นต่ำเพียงวันละ 160 บาท ซึ่งค่าจ้างขั้นต่ำตามกฎหมายนั้นในช่วงเวลาดังกล่าววันละ 165 บาท

นางสาว นางสาวบรรจง อภัยพันธ์ ยังให้ข้อมูลเพิ่มเติมอีกว่า บริษัทมักจะจ่ายค่าจ้างไม่ตรงตามกำหนดการจ่าย โดยผลัดวันประกันพรุ่งอยู่หลายครั้ง คนงานซึ่งได้รับค่าจ้างต่ำมากอยู่แล้วและยังได้รับช้ากว่ากำหนดอีก จึงทุกข์ทรมานเป็นอย่างมาก พวกตนจึงพยายามที่จะใช้สิทธิตามกฎหมายแรงงานในการยื่นข้อเรียกร้องต่อบริษัท แต่เนื่องจากพวกตนไม่มีประสพการณ์มาก่อนในการติดต่อสื่อสารให้คนงานเข้าใจในสิทธิตามกฎหมายแรงงานเป็นเหตุให้นายจ้างสามารถทำให้คนงานถอนชื่อจากการยื่นข้อเรียกร้องไปเสียก่อน

ส่วนที่บริษัทอ้างว่าลดต้นทุนการผลิตนั้น ทำไมจึงมุ่งเน้นมาเฉพาะแกนนำผู้ยื่นข้อเรียกร้อง จึงเห็นว่า การเลิกจ้างมีสาเหตุมาจากการที่พนักงานได้รวมตัวกันยื่นข้อเรียกร้องและก่อตั้งสหภาพแรงงาน

สำหรับการดำเนินการต่อไปนั้นพวกตนจะไปร้องเรียนต่อคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ เพื่อให้เข้ามาผลักดันให้นายจ้างรับกลับเข้าทำงานต่อไป